สายรินเพิ่งเรียนจบชั้นมัธยมปีที่หกได้สองเดือน เมื่อคืนวันเสาร์ที่ผ่านมา เพื่อนๆนักเรียนได้จัดงานเลี้ยงสังสรร
ขึ้นเพื่อเป็นการอำลาที่ต่างคนต่างต้องแยกย้ายกันไป การออกงานครั้งนี้ถือเป็นการออกงานครั้งแรกของสายริน
ระหว่างที่คุณแม่ช่วยเธอแต่งตัวอยู่นั้น คุณแม่ก็คอยสอนสายรินว่า บรรดาผู้ชายนั้นมักจะถือโอกาสลวนลามและ
ถ้าหากเผลอตัวก็อาจทำให้เสียตัวได้
คุณแม่ : เวลาเขาเข้ามาลวนลาม ให้หนูพูดว่า เราจะตั้งชื่อลูกว่ายังงัยดี ? เท่านี้พวกผู้ชายก็เปิดแน่บแล้ว
ในงานเลี้ยงคืนนั้นมีการเต้นลีลาศด้วย เพื่อนชายที่มาขอเต้นรำด้วยนั้นถือโอกาสที่กำลังเต้นจังหวะสโลว์ดึงเธอ
เข้าไปใกล้ เขาจูบที่ซอกคอของเธอ สายรินพูดกับเพื่อนชายอย่างใจเย็นในขณะที่ยังอยู่ในอ้อมกอดของเขา
สายริน : เราจะตั้งชื่อลูกของเราว่ายังงัยดีคะ ?
และก็จริงอย่างที่คุณแม่บอก เพื่อนชายคนนั้นหยุดจูบที่ซอกคอของเธอทันที และเมื่อจบเพลงเขาก็แยกจากเธอ
ไปโดยไม่กลับมาขอเต้นรำกับเธออีกเลย เพื่อนอีกหลายๆคนเข้ามาขอเต้นรำ เมื่อมีการลวนลามเธอก็จะพูดประ
โยคดังกล่าวทุกครั้ง และเพื่อนชายทุกคนก็จะถอยห่างออกไปทันทีเช่นเดียวกัน
จนกระทั่งดึกแล้ว เธอรู้สึกว่าในงานค่อนข้างอบอ้าวจึงเดินออกมาสูดหายใจข้างนอก บังเอิญเธอพบกับบุญโชค
เพื่อนร่วมชั้นที่เธอเคยชื่นชอบ ทั้งคู่เลยชวนกันมาเดินเล่นในสวน คุยกันไปจับมือถือแขนกันไปจนกระทั่งทั่งคู่
มาหยุดอยู่ที่พุ่มไม้หนาทึบ บุญโชคก็ถือโฮกาสนั้นลวนลามสายริน
สายริน : เราจะตั้งชื่อลูกของเราว่ายังงัยคะ ?
บุญโชคไม่ตอบ เขากลับรุกล้ำหนักยิ่งขึ้น สายรินก็พร่ำแต่ประโยคเดิมแต่บุญโชคก็ไม่ลดละ จนกระทั่งบุญโชค
สำเร็จกิจ สายรินใส่เสื้อผ้าเรียบร้อยแล้วก็ยังคงถามบุญโชคด้วยประโยคเดิม บุญโชคดึงถุงยางอนามัยที่เพิ่งใช้
ขึ้นมาเอาปลายข้างหนึ่งผูกปมไว้แน่นหนาแล้วชูขึ้น
บุญโชค : ถ้าเขาเล็ดลอดออกมาได้ ผมจะตั้งชื่อให้เขาว่า ฮูดินี นักมายากลบรรลือโลก
    
|
|
