ที่สวนสาธารณะอันร่มรื่นของเมืองๆหนึ่งในภาคอิสาน มีรูปปั้นของนักกีฬาชายในชุดว่ายน้ำ ขนาดเท่าตัวจริง
ยืนหันหน้าไปทางรูปปั้นของนักกีฬาหญิงในชุดว่ายน้ำขนาดเท่าตัวจริงด้วย นักกีฬาชายชื่อบุญดนัย เขาเป็น
คนเกิดที่เมืองนี้ ตอนมีชีวิตเขาได้เป็นนักกีฬาเหรียญทองที่มีชื่อเสียงระดับประเทศ แต่มาเสียชีวิตด้วยอุบัติเหตุ
เมื่ออายุเพียง 30 ปี ชาวเมืองจึงพร้อมใจกันสร้างรูปปั้นให้เป็นอนุสรณ์แก่เยาวชนรุ่นหลัง ส่วนนักกีฬาหญิงชื่อ
สายพิมพ์ก็เป็นชาวเมืองนี้เช่นเดียวกัน เธอเคยเป็นแชมเ***ยนในระดับนานาชาติมาหลายสมัย โชคร้ายที่ต้อง
มาเสียชีวิตด้วยโรคนิวมอเนียเมื่อตอนอายุ 27 ปี ชาวเมืองก็สร้างรูปปั้นไว้เป็นเกียรติแก่เธอเช่นเดียวกัน
ประชาชนที่มาพักผ่อนในสวนก็มักมองดูรูปปั้นทั้งสองด้วยความชื่นชม แม้ว่ารูปปั้นทั้งสองจะตากแดดตากฝน
และเป็นที่เกาะเล่นของฝูงนกพิราปอยู่ชั่วนาตาปีก็ตาม จนกระทั่งเย็นวันหนึ่ง ประชาชนทะยอยออกจากสวน
เพื่อกลับบ้านแล้ว ทันใดนั้นก็มีนางฟ้าองค์หนึ่งปรากฏกายขึ้นพร้อมกับพูดกับรูปปั้นทั้งสอง
นางฟ้า : พวกคุณทั้งสองเป็นตัวอย่างที่ดีแก่เยาวชนเมืองนี้มาก และยังยืนอยู่ด้วยความอดทนมาหลายปีแล้ว
เอาล่ะ ฉันจะให้พวกคุณได้กลับเป็นคนสัก 30 นาที พวกคุณจะทำอะไรก็ได้ ถ้าหมดเวลาแล้วพวกคุณก็จะกลับ
เป็นรูปปั้นในสวนตามเดิม
เมื่อนางฟ้าพูดเสร็จ ก็ใช้ไม้คธาที่ถืออยู่ในมือกวาดไปที่รูปปั้นทั้งสอง ทันใดนั้น รูปปั้นก็กลับมีชีวิตขึ้นมาทันที
บุญดนัยจูงมือสายพิมพ์เดินเข้าพุ่มไม้ในสวน เสียงหัวเราะต่อกระซิกพร้อมกับการสั่นไหวของพุ่มไม้เป็นระยะ
จนกระทั่ง 15 นาทีผ่านไป บุญดนัยมุดออกมาจากพุ่มไม้ผมเผ้ายุ่งเหยิงแต่สีหน้ายิ้มแย้มแววตาแสดงถึงความ
สุข ตามออกมาด้วยสายพิมพ์ซึ่งผมเผ้าฟูฟ่อง ยิ้มแย้มแจ่มใสด้วยเช่นเดียวกัน
นางฟ้า : พวกคุณยังมีเวลาเหลืออีกตั้ง 15 นาที ทำไมจึงไม่ใช้เวลาให้หมดก่อนจะต้องกลับกลายเป็นรูปปั้น
สายพิมพ์หันมามองบุญดนัย แล้วก็ยิ้มกว้างมากกว่าเดิมเสียอีก เธอพยักหน้าให้เขาแล้วพูดว่า
สายพิมพ์ : อืม์ ก็ได้ แต่ตานี้ต้องเป็นคุณนะที่มีหน้าที่จับนกพิราปไว้ให้ดี ฉันจะได้ขี้ใส่มันให้ถนัดๆหน่อย
   
|
|
