เมืองหมอแคนแม่นแท้ เคยไป
แข่งวิ่งชิงเอาชัย เหนื่อยล้า
ห่อนเห็นอรทัย ดั่งเช่น เคยนา
ชมแต่แมกไม้กล้า ไป่เทียบ เปรียบนวล
คูณเหลืองเรืองชดช้อย เป็นพู่ห้อยย้อยระย้า
อยากสอยร้อยมาลา ติดเกศาให้หน้ามน
จันทน์กะพ้อชูช่อสั้น ส่งสุคันธ์บันดาลดล
หลงใหลใคร่ได้ยล ดั่งต้องมนตร์สุดาดวง
ดอกปีบกลีบสีขาว ช่อดอกยาวพราวเป็นพวง
หอมชื่นระรื่นทรวง พี่ห่วงหาเจ้ายาใจ
ลำดวนสีนวลยอง ดั่งผิวน้องผ่องอำไพ
หอมระรินกลิ่นมาลัย เหมือนได้เคยเชยนวลนาง
แก้วโมกโศกระย้า ทิพย์สุดาอย่าเมินหมาง
แน่นหนักรักไม่จาง เป็นคู่สร้างอย่างแก้วตา
ลั่นทมพรหมเสกสรร หลายหลากหลั่นพันธุ์บุหงา
ยุพินอินทร์สร้างมา สวยสูงสง่าลีลาวดี
สายหยุดพุดพังพวย ผลิดอกสวยรวยหลากสี
เสื้อผ้าอาภรณ์มี ฉูดฉาดดีศรีบังอร
พยอมหอมกลิ่นฟุ้ง ทวยเทพหุงปรุงเกสร
กลิ่นนุชสุดอาวรณ์ ให้เร้ารอนออดอ้อนนวล
ฝ้ายคำอร่ามเหลือง ดุจดาวเรืองเฟื่องรัญจวน
เสน่หาพาไห้หวน ครวญหาแต่แม่โฉมฉาย
ชำมะเลียงเพียงแก่ก่ำ สีแดงช้ำทำใจหาย
ริ้นไรอย่ากล้ำกราย ระคายเคืองเอื้องอนงค์
บานชื่นยืนทิวแถว เต็งติ้วแต้วแก้วกาหลง
เอวบางร่างสมทรง งามระหงเพียงนงเยาว์
พิกุลบุนนาคแจง กลิ่นหอมแรงแพ่งเสลา
รำพึงถึงแต่เจ้า เคยคลึงเคล้าเฝ้าพะนอ
ปาริชาตญาติทองหลาง แดงดั่งปรางนางใดหนอ
ระลึกหวนนวลละออ ต่อแก้มแม่แต่ปางเดิม
เกศมณีสีม่วงขาว พริ้มพรายพราวราวแต่งเติม
พธูดูหยาดเยิ้ม เคลิ้มใหลหลงในนงราม
สารภีคลี่กลีบแย้ม เหลืองอ่อนแต้มแกมงามขำ
เช้าสายบ่ายเย็นค่ำ พร่ำครวญหาพาหวงแหน
จำปีศรีจำปา พี่จำลาฟ้าขอนแก่น
จำปูนคูณลำแพน จำเสียงแคนตะแล่นแต
 
|
|
