ที่โรงพยาบาลแห่งหนึ่ง มีการสร้างสิ่งจูงใจให้คนไปบริจา***วะ บริจาคเลือด บริจาคอสุจิ ฯลฯ ด้วยการจ่าย
เงินให้แก่ผู้บริจาค นัยว่าเป็นการช่วยค่าเดินทาง เช้าวันหนึ่งมีคนมาบริจาคกันมากมายจนเต็มโรงพยาบาล
สายธนาสาวตกงานคนหนึ่งก็มาบริจาคเลือด ระหว่างนั่งรอการเรียกตัวเขาเห็นบุญสนองหนุ่มนักวิ่งรูปร่างสง่า
ทะมัดทะแมงนั่งรอการเรียกตัวด้วยเช่นเดียวกัน
สายธนา : คุณมาบริจาคเลือดเหมือนกันเหรอ ?
บุญสนอง : เปล่า ผมไม่ได้มาบริจาคเลือด แต่ผมมาบริจาคอสุจิ
หลังจากที่คนทั้งสองถูกเรียกเข้าไปบริจาคเรียบร้อยแล้ว ทั้งคู่บังเอิญมาพบกันอีกครั้งหนึ่งที่หน้าโรงพยาบาล
สายธนา : เขาช่วยค่าเดินทางฉันมา 200 บาท แล้วคุณล่ะ ได้เท่าไร ?
บุญสนอง : ผมได้ 2,000 บาท
สายธนา : 2,000 บาท ? ทำไมจึงได้มากอย่างนี้ ?
บุญสนอง : ก็อสุจิมันหายากกว่านะซี
สองเดือนให้หลัง ที่โรงพยาบาลเดิม ทั้งบุญสนองและสายธนาบังเอิญมาพบกันอีกครั้งหนึ่ง
บุญสนอง : คุณมาบริจาคเลือดอีกหรือ ?
สายธนาสั่นศรีษะ ไม่ยอมตอบ แต่เธอทำเสียงอู้อี้ๆ แล้วใช้นิ้วชี้ไปที่กระพุ้งแก้มทั้งสองที่โป่งของเธอแทน
  
|
|
