บุญพุ่มไปทำธุระที่ต่างจังหวัด บังเอิญมีนักย่องเบาเข้าไปในบ้านของเขาคืนนั้น มันขนชุดสเตอริโอที่เขาเพิ่งซื้อ
มาใหม่พร้อมกับอัญมณีเครื่องประดับอีกหลายรายการโดยที่ภรรยาเขาซึ่งนอนอยู่ในบ้านไม่รู้ตัวเลย แต่ยังโชค
ดีที่ยามของหมู่บ้านเห็นจึงบอกให้ตำรวจตะครุบตัวได้เสียก่อนที่มันจะหนีลอยนวล
เมื่อบุญพุ่มกลับมาในวันรุ่งขึ้น เขารีบตรงดิ่งไปยังสถานีตำรวจ เขาพบกับร้อยเวร
บุญพุ่ม : ไหน ***นั่นมันอยู่ที่ไหน ? ***นักย่องเบาที่เข้าบ้านผมเมื่อคืนนี้น่ะ
ร้อยเวร : เอ้อ ผมกำลังทำเรื่องเพื่อส่งฟ้องศาลโดยเร็ว
บุญพุ่ม : ขอผมพบมันหน่อย
ร้อยเวร : คุณสามารถไปเป็นพยานได้ที่ศาลอยู่แล้ว ไม่ต้องพบมันก็ได้
บุญพุ่ม : แต่ผมอยากพบมันเดี๋ยวนี้
ร้อยเวร : ผมอธิบายคุณแล้ว มันเป็นหน้าที่ของผม คุณพบมันก็ไม่ได้เกิดผลอะไรต่อรูปคดีหรอก
บุญพุ่ม : เรื่องนั้นผมรู้ดี
ร้อยเวร : ถ้าอย่างนั้นคุณจะพบมันทำไม ?
บุญพุ่ม : ผมจะถามมันว่ามันย่องอย่างไรเมียผมจึงไม่รู้สึกตัว ผมฝึกทำมาหลายปีแล้วไม่เคยสำเร็จเลยสักครั้ง
  
|
|
